Veel ongeoorloofd gedrag worden toegeschreven aan dominantieproblemen. De hond zal dominant zijn of proberen hoger in rang te komen binnen zijn roedel/gezin. De heersende mening is dat de hond onder aan de rangorde moet staan en de mens bovenaan, net als bij de wolven waar de alfa wolf binnen zijn roedel de alleenheerser is en geen verzet accepteert van zijn onderdanige roedelgenoten. Verzet wordt meedogenloos gestraft door de roedelleider.
Maar is dit allemaal wel zo? Naar aanleiding van nieuwe wetenschappelijke onderzoeken bij wolven en verwilderde zwerfhonden zijn de inzichten hierover behoorlijk veranderd.
Hoe de dominantietheorie is ontstaan.
De traditionele dominantietheorie komt uit een studie van in gevangenschap levende wolven onder leiding van Rudolph Schenkel in de jaren 1934 – 1942. Deze groep onderzochte wolven waren een willekeurig bij elkaar gezochte individuen. Dit waren 10 wolven die in de dierentuin van Basel op een klein oppervlak van slechts 10 bij 20 meter bij elkaar leefden. Men ging er altijd van uit dat in het wild een wolvenroedel werd gevormd door individuen die in moeilijke periodes bij elkaar kwamen om gezamenlijk op grotere prooidieren te kunnen jagen. Uit recente onderzoeken blijkt dit niet te kloppen.
Bij de onderzochte groep in gevangenschap levende wolven ontstond een strijd om de macht waar uiteindelijk de sterkste wolf als winnaar uit de bus kwam, deze wolf werd de alfa genoemd, de leider van de roedel.
Maar is dit allemaal wel zo? Naar aanleiding van nieuwe wetenschappelijke onderzoeken bij wolven en verwilderde zwerfhonden zijn de inzichten hierover behoorlijk veranderd.
Hoe de dominantietheorie is ontstaan.
De traditionele dominantietheorie komt uit een studie van in gevangenschap levende wolven onder leiding van Rudolph Schenkel in de jaren 1934 – 1942. Deze groep onderzochte wolven waren een willekeurig bij elkaar gezochte individuen. Dit waren 10 wolven die in de dierentuin van Basel op een klein oppervlak van slechts 10 bij 20 meter bij elkaar leefden. Men ging er altijd van uit dat in het wild een wolvenroedel werd gevormd door individuen die in moeilijke periodes bij elkaar kwamen om gezamenlijk op grotere prooidieren te kunnen jagen. Uit recente onderzoeken blijkt dit niet te kloppen.
Bij de onderzochte groep in gevangenschap levende wolven ontstond een strijd om de macht waar uiteindelijk de sterkste wolf als winnaar uit de bus kwam, deze wolf werd de alfa genoemd, de leider van de roedel.
Dr. David Mech over de term alfa wolf.
Dominantie bij honden en wolven is niets meer dan het ouderlijk gezag over hun jongen.
Ouderdieren hebben van nature al overwicht over hun nakomelingen.
Het is een fabeltje dat honden door middel van agressie of op andere manieren hoger in rang proberen te komen.
Heeft u een diervriendelijke hondenschool?
Plaats gratis een link op deze site.
Lees hier de voorwaarden en meld u aan >
Dominantie theorie (1)
Welkom op deze hondensite.
De informatieve hondensite waar verschillende wetenschappelijke bronnen van onderzoek
bij elkaar zijn gebracht.
De informatieve hondensite waar verschillende wetenschappelijke bronnen van onderzoek
bij elkaar zijn gebracht.
Ongeacht om welke diersoort het gaat, als men willekeurig verschillende individuen bij elkaar plaatst, ontstaat er een strijd om de macht. Hoe kleiner de ruimte, hoe groter de agressie, omdat individuen zich niet kunnen terugtrekken. Deze strijd zal ook ontstaan bij mensen, denk bijvoorbeeld aan vluchtelingenkampen waar soms binnen het kamp een hevige onderlinge strijd ontstaat, of bijvoorbeeld aan het programma Big Brother, hier worden ook voor elkaar onbekende personen bij elkaar opgesloten in een beperkte ruimte, zodat er onderling veel irritatie ontstaat.
Omdat wolven door mensen sterk zijn bejaagd en daardoor erg mensenschuw zijn geworden, is het moeilijk om in het wild levende wolven te bestuderen. Het gevolg is dat er nauwelijks studies zijn gedaan naar het in het wild levende wolven. De resultaten van de onderzochte in gevangenschap levenden wolven is door vele wetenschappers klakkeloos overgenomen. Dit is dan ook de reden dat de dominantietheorie lang als waar werd aangenomen.
Omdat wolven door mensen sterk zijn bejaagd en daardoor erg mensenschuw zijn geworden, is het moeilijk om in het wild levende wolven te bestuderen. Het gevolg is dat er nauwelijks studies zijn gedaan naar het in het wild levende wolven. De resultaten van de onderzochte in gevangenschap levenden wolven is door vele wetenschappers klakkeloos overgenomen. Dit is dan ook de reden dat de dominantietheorie lang als waar werd aangenomen.
Op deze theorieën zijn de traditionele trainingsmethodes bij honden gebaseerd. Men ging er van uit dat honden als afstammeling van de wolven hetzelfde gedrag vertoonden en het gezin waarin zij leefden als roedel zagen, waarbij de mens als roedeleider moest fungeren. Omdat men uit studies bij de in gevangenschap levende wolven heeft waargenomen dat wolven onderling een felle fysieke strijd met elkaar voerden om de leiderschap, vond men het normaal dat bij het opvoeden van honden (veel) fysieke straf werd gebruikt, anders zou de hond je niet als roedelleider zien en niet naar je bevelen luisteren.
Zoeken in deze website:
Zoeken op het internet:
Gerelateerde onderwerpen:
Copyright © 2007-2013 Hondenwijzer.com. Alle rechten voorbehouden.
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd zonder voorafgaand toestemming van de auteur. Alle rechten van intellectueel eigendom met betrekking tot deze website berusten bij Hondenwijzer.com.
Het is verboden zonder toestemming van Hondenwijzer.com de informatie op deze website, zelfs in gewijzigde vorm, te hergebruiken.
Een link naar onze artikelen wordt erg gewaardeerd.
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd zonder voorafgaand toestemming van de auteur. Alle rechten van intellectueel eigendom met betrekking tot deze website berusten bij Hondenwijzer.com.
Het is verboden zonder toestemming van Hondenwijzer.com de informatie op deze website, zelfs in gewijzigde vorm, te hergebruiken.
Een link naar onze artikelen wordt erg gewaardeerd.
Nieuwe onderzoeken geven een totaal ander beeld.
De wolvenbioloog Dr. L. David Mech heeft 13 zomers lang (1986 – 1998) onderzoek gedaan bij in het wild levende wolven. Doordat de wolven die hij bestudeerde in gebieden leefden ver gelegen van aanwezigheid van mensen, waren deze minder schuw. Doordat hij 13 jaar lang telkens op dezelfde locaties observeerde, won hij het vertrouwen van de roedels. Het vertrouwen was zo groot dat hij ze op minder dan 1 meter afstand kon bekijken. Ook leerde hij de wolven individueel te herkennen.
Uit dit onderzoek kwam naar voren dat de wolvenroedels niet bestaan uit willekeurige bij elkaar gekomen individuen. De wolvenroedels bleken te bestaan uit een ouderpaar en hun nakomelingen van verschillende leeftijden. Binnen de roedels waren ook jongen die de volwassen leeftijd al bereikt hadden.
Het ouderpaar was niet het alfapaar zoals altijd aangenomen was. Zij hielden zich niet constant bezig met het overheersen van de roedel en het behouden van hun dominante positie, maar hoofdzakelijk met het verzorgen en beschermen van hun nakomelingen.
Binnen deze roedel (familie) genoten de jongen van erg veel vrijheid, bijna alles werd geaccepteerd door de ouderdieren. Gebeurde er iets binnen de roedel wat door een ander niet geaccepteerd werd, dan werd dat gecorrigeerd door middel van mimiek of een grom. Nog nooit is in het 13-jarig onderzoek waargenomen dat binnen een roedel een dier werd gecorrigeerd door het toedienen van pijn. Ouders hebben vanzelfsprekend een leidinggevende rol binnen de roedel, maar het leiden moet men vooral zien als ‘het gidsen’ , dus niet als overheersen.
Lees verder op de volgende pagina
De wolvenbioloog Dr. L. David Mech heeft 13 zomers lang (1986 – 1998) onderzoek gedaan bij in het wild levende wolven. Doordat de wolven die hij bestudeerde in gebieden leefden ver gelegen van aanwezigheid van mensen, waren deze minder schuw. Doordat hij 13 jaar lang telkens op dezelfde locaties observeerde, won hij het vertrouwen van de roedels. Het vertrouwen was zo groot dat hij ze op minder dan 1 meter afstand kon bekijken. Ook leerde hij de wolven individueel te herkennen.
Uit dit onderzoek kwam naar voren dat de wolvenroedels niet bestaan uit willekeurige bij elkaar gekomen individuen. De wolvenroedels bleken te bestaan uit een ouderpaar en hun nakomelingen van verschillende leeftijden. Binnen de roedels waren ook jongen die de volwassen leeftijd al bereikt hadden.
Het ouderpaar was niet het alfapaar zoals altijd aangenomen was. Zij hielden zich niet constant bezig met het overheersen van de roedel en het behouden van hun dominante positie, maar hoofdzakelijk met het verzorgen en beschermen van hun nakomelingen.
Binnen deze roedel (familie) genoten de jongen van erg veel vrijheid, bijna alles werd geaccepteerd door de ouderdieren. Gebeurde er iets binnen de roedel wat door een ander niet geaccepteerd werd, dan werd dat gecorrigeerd door middel van mimiek of een grom. Nog nooit is in het 13-jarig onderzoek waargenomen dat binnen een roedel een dier werd gecorrigeerd door het toedienen van pijn. Ouders hebben vanzelfsprekend een leidinggevende rol binnen de roedel, maar het leiden moet men vooral zien als ‘het gidsen’ , dus niet als overheersen.
Lees verder op de volgende pagina
